Kadınca Yalnızlık Hezeyanları

Girdiğim bütün kalplerde misafirdim ben. Hiçbir zaman ev sahibi olamadım.. Bir ayağım kapıdaydı. Tam gitti derken tekrar gelen, en küçük sorunda kapı dışı edilen, bir türlü girdiği kalbi sahiplenemeyen, buna izin verilmeyen..Hiçbir zaman sahiplenemeyen !


Ne zaman, işte bu desem, çok geçmezdi üstünden.Bikaç güne dökülürdüm yola. Yine giden olurdum. Hep gittim ben. Kalmadım hiç. Kalamadım..

Kaç kalpte misafir oldum. Kaç insanda sevgim kaldı. Kimse kal demedi bana, kal diyemedi..Oysa gitmeleri hiç sevmedim. Ne acıydı, emek verdiğin yürekten kapı dışı edilmek..

Neden ev sahibi olamadım bilmiyorum. Neden kimse beni katamadı kendisine. Karışamadım kanına sevdiğimin. Hep tortuydum, pot durdum, göze ya da gönüle hoş gelmedim, hoş geldin dediler, yemedim..

Allah belanı versin demek geldi içimden, diyemedim. Sevdim beee. Çok sevdim ben. Kime Seni Seviyordum dediysem, sonuna kadar gerçekti. Sevdim vicdansızlar. Sizi sevmesem çeker miydim ?

Beni sığdıramadığınız kalbinizi alın gidin, çıkın hayatımdan artık. O kalbi bana çok gördünüz ya, helal olsun size. Benden sonra gelen olsun ev sahibi. Ben, misafirdim orda. Pılırımı pırtımı, ne varsa yaşadığımız anılarımızı, her şeyi ama her şeyi aldım çıktım.

Gittim…

Gözünüz aydın, içiniz rahat olsun..

Gittim..

Bilgeis…

Add a Comment

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir