Bu Kaçıncı Hayal Kırıklığı, Sıkıldım Ben

Bu kaçıncı hayal kırıklığım bilmiyorum. Allahım, çok üzülüyorum. Her hayalin peşinden pişman oluyor, keşke diyorum. Umutlarım boşa gittikçe kendimden vazgeçiyor, hayatla olan bağlarımdan bir ilmek daha koparıyorum. Çok zor tutunmak bu şekilde hayata. Acıyor ellerim. Sımsıkı bağlanamıyorum. Gün geçtikçe azalıyor umutlarım. Her geçen gün biraz daha kaybediyorum direnme gücümü.


Bu sefer olacak diyorken, kaybediyorum umutlarımı orada. Avuçlarımda kalıyor hayallerim. Yine yalnızım. Yine yalnız kalıyorum. Hep yalnız kalıyorum. İşte yine bir oda dolusu yalnızlık var. Çevremde beni yiyip bitiren sessizlik. Hele de bu saatte kimsenin beni düşünmediğini bilmek.. Çok zor..

Dünyada her yük kaldırılır da, yalnızlık kolay kolay kaldırılmıyor. İnsan yalnız olduğunu hissettikçe üşüyor, korkuyor, kendinden bile korkar oluyor. Birinin varlığına duyduğunuz ihtiyaç her geçen gün artıyor. Sevgiye duyulan o dayanılmaz açlık, sizi yiyip bitiriyor. O da sevmiyor, bu da.. Kimse, hiç kimse sizi sevmiyor..

Gel de katlan..

Ben katlanamıyorum bazen. Biriktirdiğim sitemlerim taşıp akıyor böyle sayfalara. Bu sitem niye ya da kime. Bilmiyorum. Sadece siteme diyorum, o kadar..

Sevmek ve birisi tarafından önemsenmek, son derece değerli şeyler. Sevgiyle açılan sıcacık bir kucak, içtenlikle söylenen birkaç sevgi dolu cümle, sıcacık bir öpüş.. Hayatta başka ne bu kadar mutlu eder ki insanı ?

Varsın doysun karnımız, ruhumuz açken hiçbir şeyden tat almayız..

Bilgeis..